Ποίηση είναι τα πάντα

Το μελάνι στην πένα ενός ανερχόμενου συγγραφέα

τελειώνει τη στιγμή που

υπογράφει αντίτυπα κι αφιερώσεις

στην παρουσίαση του πρώτου βιβλίου του.

Το ρεύμα κόβεται τη στιγμή που

δεκάδες νέοι γραφιάδες πληκτρολογούν στο λάπτοπ

πρωτόλειους στίχους, μη προφταίνοντας

το έγγραφο ν’ αποθηκεύσουν.

Ένας καταξιωμένος ποιητής

τη γλώσσα του δαγκώνει, ενώ απαγγέλλει στίχους

που τον κόσμο ολάκερο θ’ αλλάξουν.

Κι αυτές τις στιγμές

για ποίηση τις λογαριάζω.

περιέχεται στο τσακμάκι#6 που κυκλοφορεί

Αέρας

Αόρατος για μας τους θνητούς, γι’ αυτό και παντοδύναμος

σκορπώντας τη μια τρόμο, χαρά την άλλη

τρυπώνεις όπου συ θες.

Κάτω απ’ το φουστάνι τους μηρούς της να δροσίζεις

μέσα στο μπουκάλι το κρασί να κάνεις ξύδι

πάνω απ’ τη μονοκατοικία να ακριβοπληρώνεσαι

ανάμεσα στα ενωμένα χείλια τις γλώσσες να ζηλεύεις.

Κι αν μικρός σ’ είχα μισήσει

βλέποντάς σε τη φωτιά να δυναμώνεις στην πυρκαγιά του δάσους,

όλα τα ξέχασα τη στιγμή που έμαθα

πως πέρα απ’ τα πνευμόνια

γεμίζεις κι αυτό το μπαλονάκι στην καρδιά

κρατώντας τη φωτιά ακόμα αναμμένη.

Το αλφαβητάρι του διαβόλου

Solveig Schmid

Άγιος: ένας νεκρός αμαρτωλός σε αναθεωρημένη έκδοση.

Βουλή: ομάδα ανθρώπων που συγκεντρώνονται για να καταργήσουν νόμους.

Γέννηση: η πρώτη και πιο αγαπημένη μας συμφορά.

Δικαιοσύνη: εμπόρευμα. Πρόκειται για ένα νοθευμένο προϊόν, το οποίο το κράτος πουλάει στους πολίτες ως αντιστάθμισμα για την υποταγή, τους φόρους και τις προσωπικές υπηρεσίες που του προσφέρουν.

Ειδήμων: ο ειδικός που γνωρίζει οτιδήποτε για κάτι και τίποτε απολύτως για οτιδήποτε άλλο.

 

Εργασία: διαδικασία με την οποία κάποιος αποκτά περιουσία για κάποιον άλλο.

Ζητιάνος: αυτός που υπολόγιζε στη βοήθεια των φίλων του.

Ηρεμία: ασυνήθιστη υπομονή, ενώ καταστρώνεις μιαν αξιόλογη εκδίκηση.

Θόρυβος: το είδος της δυσοσμίας που φτάνει στ’ αφτιά μας. Η μουσική που δεν έχει εξημερωθεί ακόμη. Το υπέρτατο προϊόν με τη σφραγίδα του πολιτισμού.

Θρησκεία: κόρη της Ελπίδας και του Φόβου, που εξηγεί στους αμαθείς τη φύση της αμάθειας.

Ιστορία: ένας ως επί το πλείστον εσφαλμένος απολογισμός, ως επί το πλείστον ασήμαντων γεγονότων, τα οποία προκλήθηκαν από ως επί το πλείστον παλιανθρώπους κυβερνήτες και ως επί το πλείστον ηλίθιους στρατιώτες.

Κατόρθωμα: ο θάνατος του φιλότιμου και η γέννηση της ξεφτίλας.

Λήθη: η αιώνια χωματερή των διασημοτήτων, η κατάψυξη των υψηλών προσδοκιών. Ο τόπος όπου οι φιλόδοξοι συγγραφείς αντιμετωπίζουν τα βιβλία τους χωρίς έπαρση και τους καλύτερους συναδέλφους τους χωρίς μνησικακία. Μια κρεβατοκάμαρα χωρίς ξυπνητήρι.

Μόρφωση: το είδος άγνοιας που χαρακτηρίζει τους σπουδαγμένους.

Νεκροταφείο: απομονωμένη περιοχή των προαστίων, όπου οι τεθλιμμένοι συγγενείς δίνουν αγώνες υποκρισίας, οι ποιητές βρίσκουν κάτι να γράψουν κι οι μαρμαράδες μαθαίνουν ορθογραφία.

Ξεπερνώ: αποκτώ έναν εχθρό.

Ομοιοπαθητικός: ο γιατρός που διαθέτει χιούμορ.

Πατριώτης: αυτός για τον οποίο το συμφέρον ορισμένων είναι σημαντικότερο από το συμφέρον όλων. Το κορόιδο των κυβερνήσεων και το εργαλείο των κατακτητών.

Ρεαλισμός: η τέχνη να αναπαριστάς τη φύση, όπως τη βλέπουν οι βάτραχοι. Η ομορφιά ενός τοπίου ζωγραφισμένη από τυφλοπόντικα ή ένα διήγημα γραμμένο από κάμπια.

Σημαία: ένα χρωματιστό κομμάτι πανί που το κουβαλάνε οι στρατοί και κρέμεται στα οχυρά και στα καράβια. Μοιάζει να έχει την ίδια λειτουργία με τις πινακίδες που συναντά κανείς στ’ άδεια οικόπεδα: «Πετάξτε τα σκουπίδια εδώ».

Συγχαρητήρια: ο εκπολιτισμός του μίσους.

Τεμπελιά: αδικαιολόγητη εξασθένιση της καλής διαγωγής ενός ανθρώπου κατώτερης κοινωνικής τάξης.

Τέχνη: τι είναι αυτό; Δεν υπάρχει ορισμός.

Ύπαιθρος: το τμήμα του περιβάλλοντος από το οποίο οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να μαζέψουν φόρους. Κατά κύριο λόγο είναι πολύ χρήσιμο στους εμπνευσμένους ποιητές.

Φαντασία: αποθήκη γεγονότων, με συνιδιοκτήτες τον ποιητή και τον ψεύτη.

Χρήμα: αγαθό, που δεν μας προσφέρει κάτι της προκοπής, παρά μόνο όταν το αποχωριζόμαστε. Αποτελεί σημάδι πολιτισμού και διαβατήριο για τον «καλό κόσμο».

Ψήφος: το όργανο και σύμβολο της δύναμης ενός ελεύθερου ανθρώπου, να κάνει καραγκιόζη τον εαυτό του και ναυάγιο τη χώρα του.

Ωκεανός: μάζα νερού, που καταλαμβάνει περίπου τα δύο τρίτα ενός κόσμου φτιαγμένου στα μέτρα του ανθρώπου, ο οποίος -σημειωτέον- δεν έχει βράγχια.

 

«Το αλφαβητάρι του διαβόλου» του Αμπρόουζ Μπιρς (1842-1913;)
δημοσιεύτηκε τμηματικά ως το 1911. Παραμένει επίκαιρο έναν αιώνα
μετά, αποτελώντας ένα πόνημα κριτικής στην καθεστηκυία τάξη,
τον καπιταλισμό, το δυτικό τρόπο ζωής και τον κλήρο.